ถ้อยคำหอมหวานที่อมความเศร้าไว้อย่างลุ่มลึกในความรู้สึกนี้เขียนไว้บนการ์ดใบหนึ่ง ซึ่งผูกติดกับดอกไม้ช่องาม วางบนหลุมฝังศพของบุคคลอันเป็นที่รัก และได้จุดประกายความคิดของทมยันตี

บัดนั้นจึงเกิด โกโบริ หนุ่มเข้ม ผิวสะอ้าน แห่งแดนอาทิตย์อุทัย ดินแดนของยอดเขาฟูจิอันเลื่องลือ ก็ย่างเข้ามาในผืนแผ่นดินไทย พร้อมกับกลิ่นไอของสงครามโลกครั้งที่ 2 ในฐานะนายทหารเรือหนุ่ม

โกโบริ ทิ้งร่าง ณ ดินแดนสว่างไสวด้วยแสงพระอาทิตย์ ทิ้งหัวใจมั่นคง...อนาตะ โออาอิชิ มาสุ...ฉันรักเธอเสมอ ไว้กับ อังสุมาลิน ผู้หญิงไทย ซึ่งกว่าจะรู้ว่าหัวใจมีไว้เพื่อใคร ก็ทิฐิจนช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นช่างแสนสั้นเหลือเกิน

(ตัดตอนจากคำนำหนังสือ คู่กรรม ฉบับ ณ บ้านวรรณกรรม)

Credits : http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=mybook&month=01-2006&date=19&group=1&blog=1

มาขอชวนคุยนอกเรื่องกันนิด...ตอนนี้กลับมาคลั่งคู่กรรมอีกแระ

เหตุผลแค่ว่า ไม่มีตูนวายอ่าน ทำไงดี ไปหยิบดาวพระศุกร์มาตายๆๆๆ มันค้างงง

ทำไงได้ สุดท้ายก็เลยกลายมาเป็นคู่กรรม หึหึ จำได้ว่าไปวัดจันทร์กระพ้อแล้วไปยืมมาจากห้องสมุดรร. ตอนนี้หนังสือยังอยู่บ้าน อิอิ ตั้งแต่ม.6 สี่ห้าปียังมะคืนเขาเรยตอนนั้นอารมณ์ประมาณว่าไม่มีไรทำไง ไม่รุจะยืมเรื่องอะไรก็เอานี่แหล่ะ พอได้อ่านปุ๊บ โอ๊โห...น้ำมูกน้ำลายต้ำตารวมกันเป็นสายเดียว เหอเหอ ยิ่งตอนที่โกโบริบอกว่า

แล้วอังศุมาลินก็พูดๆ หน้าโกโบริมีรอยยิ้มน้อยๆ อย่างสุขใจ ตอนอ่านน่ะสงสารโกโบริมาก อังใจร้าย แต่ก็เข้าใจเค้านะ ตอนที่โกโบริตายนี่ร้องจนเหนื่อยมาก ยิ่งตอนที่บอกว่า ไฟลามเลียร่างในชุดขาวนี่ โห...คุณทมยันตี...เอาปืนมายิงหนูเรยค่ะ หนูยอมตาย

ทำให้เลยเถิดขนาดไปซื้อคู่กรรมสองมานั่งอ่าน อันนี้แบบว่า อ่านแล้วคิดถึงโกโบริสุดๆ แต่เรายังไม่พูดถึงภาคสองกันตอนนี้เพราะกะลังจะเก็บตังค์ซื้อภาคหนึ่งอยู่ หุหุ พี่กวางจ๋า หลงพี่จะแย่แล้วสวย น่ารัก เหมาะกับบทอังศุมาลินที่สุดเรย

(อะไรเทือกๆ นี้แล จำไม่ได้หมด หาหนังสือเจอเดี๋ยวมาดิทนะ)